Legolas

GotLink.pl SErr:128 SErr:128

Frodo. - Lecz twoja opowie¶ć przejęła mnie trwog±. My¶lę, że była to zjawa tylko, cień złego losu, który czai się w przyszło¶ci lub już się dopełnił. A może nawet kłamstwo, podsunięte czarami Nieprzyjaciela. Na Martwych Bagnach widziałem w rozlewiskach pod wod± twarze szlachetnych rycerzy z dawnych czasów, lecz to także

z tak± min±, jakby przemawiał do młodocianego hobbita, który o¶mielił się odpowiedzieć mu zuchwale na pytanie, dlaczego się kręci po cudzym sadzie. Pomruk oburzenia dał się słyszeć w¶ród ludzi, lecz niejeden u¶miechn±ł się, bo widok kapitana siedz±cego na ziemi oko w oko z hobbitem, który mocno rozparłszy krótkie nogi kipiał

Faramir - ty jednak wyci±gasz z niej wnioski znacznie gorsze, niżby należało. Któż bowiem złożył Boromira w łodzi? Nie my¶lę, żeby przyszły oddać mu tę ostatni± posługę elfy z Lorien, na pewno też nie zrobili tego orkowie ani słudzy Tamtego. A więc musiał wyj¶ć z życiem kto¶ z twojej drużyny. Cokolwiek

łagodniej, patrz±c na Froda z nowym podziwem w oczach. - Zaczynam rozumieć różne rzeczy, które w tobie zdawały mi się niepojęte. Czy zechcesz opowiedzieć co¶ więcej? Gorzka bowiem jest dla mnie my¶l, że Boromir zgin±ł tak blisko granic swego ojczystego kraju. - Niemal wszystko, co mogłem, już ci opowiedziałem - odparł

pieczęci± tajemnicy zamyka usta tego wła¶nie, kto ostatni rozmawiał z Boromirem, i każe mu ukryć przede mn± wiadomo¶ć najbardziej upragnion±: co działo się w sercu i my¶lach mego brata w przed¶miertnej godzinie. Nawet je¶li Boromir zbł±dził, jestem prze¶wiadczony, że umarł dobr± ¶mierci±, spełniaj±c jaki¶ szlachetny czyn. Twarz bowiem miał piękniejsz±

dalsz± drogę obrać z Emyn Muil. Cokolwiek się wówczas stało, pamiętajmy przestrogę starych opowie¶ci i nie rzucajmy zbyt pochopnie słów, gdy chodzi o sprawy takie, jak dziedzictwo. - A więc zgadłem! Z samym tylko Boromirem miałe¶ kłopoty. Brat mój chciał pewnie, żeby¶ ów przedmiot zaniósł do Minas Tirith. Niestety. Przewrotny los

nie żyje? - Zmartwiłaby mnie bardzo – rzekł Frodo, lecz nagle czytaj±c w oczach Faramira, zaj±kn±ł się i powtórzył: - Nie żyje? Czy to znaczy, że Boromir nie żyje? Wiesz, że on nie żyje? Czy też zastawiasz tylko pułapkę ze słów i drwisz ze mnie? A może chcesz mnie kłamstwem usidlić? -